آیه های عشق

کوزه گری دیدم ؛ پیکر تراشی

که پُرمی گفت و بسیار می آفرید

خدایی بود آیینه به دست ،

دامنش پررنگ و چرکین

                          ولبانش پُرِ ماژیک های رنگین...

                          نقاش سخنگویی بود .

کوله بارش سنگین از قاعده های آفرینش

هرسو می رفت ، می آفرید

وانگار هستی در دست های کوچکش می چرخید.

شاعری بود عین خودم ؛

خدایی دنبال خدایی

در جستجوی من،

دنبال خودش

برای گمشده اش سرود زندگی می خواند

وگاهی آیه های عشق را زمزمه می کرد.       

                                                              کابل ، 21 / 9 / 1391