ناله ای در کویر / نخستین مجموعه ی شعر از دکتر موسوی
ناله ای در کویر
شامل چند پاره شعر سپید که در سالهای 83-1381 خورشیدی سروده شده ودرمجموعه ای تحت همین نام به چاپ رسیده است.
شاعر در دیباچه ای بر چاپ این دفتر نگاشته بود:
نام این مجموعه را " ناله ای در کویر" گذاشتم ، کویری خشک که در آن به جز خاک و سنگ ، و خاروخاشاک چیزی نمی توان پیدا کرد . نه آبی که با آن گلو تر نمود وحنجری صاف کرد و نه انسانی که به جیغ حنجرت گوش فرا دهد.
به سراغ انسانی ام که هر قدر بیشترش می جویم کمترش می یابم و بناچار به مولانای بلخ پناهنده می شوم و ترانه ای سر :
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انســـانم آرزوست
اما سروده های من چون شعله هاییست که نه از زبان بل از کوره‌ی دلی زبانه می کشد و آنچه از دل برآید لاجرم بر دل نشیند.
افسوس
اگر آواره ام کردی ،
نگفتم آخ !
بیابان رفتم وخاکش به سر کردم.
هجوم سیل غم ها بود تا آنگه ،
ز پا افتاده با سینه سفر کرد م ،
ولی بگذار محبوبم ببینم لا اقل،
که لیلا در حجاب شادی اش از هجر می سوزد،
ومروارید اشکش
انتظار وصل موهوم است.
فسون عشق محرومم نمود وگفت :
مجنون باش !
حرارت را زسینه بر کش و تقدیم صحرا کن،
که تا پای قیامت رمز ایثار و وفا باشد،
به فرزندان آدم ؛
ترازوی شرارت ها وخوبی ها !
فردای ما
شب سیاه سحر شد ولی ،
فردای ما ؟
فردای ما که مظهر
وسواس های ماست
میزان عشق،
کشتی احساس های ماست .
چشم غزال یار در انتظار اوست
اما امید من
پنهان به پشت ابر ضخیم فراق
یا آن فضای آبی وخورشید بی نقاب
معلوم می شود
در بستر زمان.
صدای ملکوت
عشق یا هوس ؟
پرسید مرا ،
بیباک گلی ؛ لب چاک .
به من گوش کن عزیز :
هرچه بگویی نکوست !
وهوس لایق تو نیست ،
شایسته ی من نیز
" با دستِ عشق حجله‌ی تو باز می کنم "
از حنجره ی غیب بود ،
صدای ملکوت
امواج
به من نگاه کن
که می روم
و باز نمی گردم .
نه چون ماه
نه چون خورشید ؛
واپس آمدنم نیست هرگز !
مانند یک رود همیشه جاری
مسافری که همیشه می رود
و گاهی بر نمی گردد .
ببین چانس خوبی شده پیدا،
فرصت عالی!
موج ها را دریابید ،
وسوار بر آن امپراطور دریا .
پیچ های دهر همین می خواهد.
سینه سپر کردن،
فرو رفتن ،
و نابود شدن است.
عصبانیت بیجاست.
ستاره ی دنباله دار
تقدیم به سمیرای عزیز
درافق نیلگون دهکده ی دور
عروس چشمک زن آسمان کبود
انقلابی بپا کرده بود
ودر دانشگاه خیال
تحول موهوم می آفرید
ای پیام آور پیر آسمانی !
آسمان من
بام خانه ی دوست ،
و رویای خواب ؛
زیر سقف اتاق کوچک اوست.
چی انقلاب بزرگی آفرید آشنایی او
در روان نازک من
وسط راه پله های کلاس
کلاس بافت شناسی ،
نه ، زیبا شناسی؛ خداشناسی؛ دوست یابی !
در قطار شاگردان ممتاز
چشمانم را به فروخته بودم
هم قطارانش می دانند
ومعلم نیز
ماهرانه گفت :
پسرک ، از عشق بپرهیز!
وگاهی تا شفاخانه های شهر
کنار بیماران قرب الموت
آهنگ کفشهایش
بسان زنبور عسل ،
تا دام بوستانم می کشاند
ای گندمگون بدخش؛ای ستاره ی دنباله دار دانشکده ی عشق !
تا یفتل، زادگاهت
چون یک هاله ی بی رنگ، یک سایه
مرا باخود ببر ،
مانند یک دنباله ؛ یک پیرایه .
گل مریم
تقدیم به مریم خوبم
دیروز بود
هنگامه ی سحر
با تبسم شیرینش
ستاره سر از پنجره بیرون کشید وگفت:
آخرین وداع !
ابر های تند فضا را تار می کنند
نگاهی به کعبه کن !
چگونه گنگ وخاموش است
با پیمان های شرک
از ابولهب تا ام جمیل
ابرهه می آید ،مست وسوار بر پیل
اگر گذشت زمان چهره ها را تغییر داد
نشانی ما گل مریم باشد .
ومن از وسوسه با نگاه نومیدی
گفتم :
از جبر زمان بیزارم
با دست های خویش
با دست های عشق
با دست های تو
با دست های خدا
کشتی شکسته را به ساحل می رسانم
ومن تنها ناخدای این اقیا نوسم
آهی کشید وگفت:
دیدی که آب وصل مرا ساحلی نبود
هر ساحلی مناسب بود وحیات نیست
هر کشتی ای اجازه ی لنگر نداده ام
اینجا جزیره ی تاریک است و...
با روی پر عرق
از شرم چشم ها
از ننگ دیو ها
اینک زخط قرمزش لجاجت عهدم عبور کرد
در دست های من
گل پژمرده را نگر
همانم که بوده ام
تغیری نکرده ام
یاداشت های خویش بر کف دستم نوشته ام
اگر گذشت زمان چهره ها را تغییر داد
نشانی ما گل مریم باشد .
اکنون که آفتاب از پشت ابر یر زده
دیگر غبار نیست
دیگر فضای قریه ی ما تار نیست
لبخند کن
ابرو گشاد دار
آغوش باز نه
ضایع نکرده ام سمبول وصل را
نقش تو حک شده برسنگ قبر من
تابوت این شهید با گل مریم مزین است
دیروز یادت است؟
از پشت پنجره
در آخرین وداع
عین کلام توست ؛
"اگر گذشت زمان چهره ها را تغییر داد ،
نشانی ما گل مریم باشد "
دموکراسی
در سکوت فریبنده ی آنروز
دیدم از حکومت مردم خبری نیست
به دنبال دموکراسی شدم
که از کوچه های" فلوجه "
کودک مجروح شهر
با واهمه گفت:
خون وآتشی بیش نیست!
شعار پر زرق و برق که از تانک ها شلیک می شوند
ورنگین ترین آنها ،
لیبرال دموکراسی!
که در "غزه " و "جنین "
خانه هارا بروی صاحبانش می لغزاند
وسقوط سقف ها
همزمان با خفه شدن انسانهاست
ما هم به چشم دیدیم
در "کابل " و " قندهار "
قاصدان صلح ودموکراسی را !
طیاره ها وبمب های خوشه ای را
مهره های قدیمی ریش تراشیدند
وعوام ،
پامال پیش مرگان آزادی
وحشیان مو بور چشم آبی
راست گفتی ،
ای عراقی !
افغان ستانی !
فلسطینی !
خون وآتش بود دموکراسی !
عنانش در دست "بوش " و "شارون "
که جهان را دهکده پندارند
وتعفنش
در دهان غرب زدگان سینه چاک
حتی در آنسوی آب
ارمغان تلخش
الکول
ایدز
و همجنس بازیست .
انقلاب سپید
آنگاه که می بینم
ادبیات اسیر هوس ها می گردد
و شعر
افیون ذهن ها !
به دامان نیما پناهنده می شوم
وبوسه باران
تابوت اخوان ثالث را
برادر سوم در انقلاب فرهنگ
که سپید و بنیادین است
و با شعر سپید
نظم زمان را می شکند
به خداییی دهقان توس می توhن معترف بود
آن خلاق حماسه‌ی جاوید !
که رستم آفرید
با دستان خاک آلودش
و چی ساده سرآمد خلقت اندیشه اش را
بپای محمود
قربانی کرد
رستم را نباید به غزنه برد
که هزار رستم کاغذی
در سپاه محمود است ؟ !
تنهایی
تنها بودن
دور از همه نگاه ها
و دیدار غریبانه
با تک ستاره های تنها یی
تنهای تنها !
از همیشه تنهاتر
بگذارید تنها باشم
وراز دیرینه ی چشمانم را
چون آب گل آلود
بر کویر یاس چکانم
تنها ترین انسان
زمانیکه مهتاب سر زند
به ملاقات تو می شتابد
که او مانند من
ازدیدن ددان بیزار است .
بلند پرواز
به عموی مجاهدم آقای عمرانی
در لابلای سنگها وصخره ها
در پیچ وتاب سنگلاخ قامت بلند
صدای مردانه ای
گوش جان را تسخیر می کرد
وگاهی
با غرش جت های شکاری
باریک وباریکترمی شد
طنین آر پی جی
عرصه را بر غول های آهنین پیکر روس
وخرس های قطبی اش
جهنم دیگر ساخته است
عموی مجاهدم را می توان دید
که در قله های جهاد سنگر گرفته
و نمی توان دید
مرکب راهوار دیدگانم وبلندای همت او!
عقاب در پستی ها فرود نمی آید
وگاهی
تا لایتناهی اوج می گیرد
نگاه می کنم
به هدیه ی سبز او
به قران بزرگ
سوره ی آل عمران
ونام پر صلابتش عمرانی
که نشان مقاومت بود
در قلب تاریخ جاودانه می ماند .
عبور ممنوع!
همه جا به خط قرمز نوشته اند :
عبور ممنوع !
راه دهکده ی راستی کجاست ؟
که مارا درشهر جایی نمانده
ناکاره ای در اندرون کاخ
وناکاره تری در صندلی وزارت
صدای بلندگوی تملق طبل گوش هارا پاره می کند.
با چشم های تنگ
ودهن های فراخ
آنها که خون خلق در پیاله ریخته اند
یکسو کارگران گرسنه ی لاغراندام
وسوی دیگر
کارگذاران عینک سیاه و چماق بدست
شاید همه جارا سیاه می بینند
شاید اینجا شهر لاشخواران است
وشکم گنده های تیزپنجه !
از پشت دیوار های سنگی شهر
صدای ما به گوش دادستان نخواهد رسید
کدام دادستان ؟
دیر وقت است که داد ودادگاهی نیست
بیا راه دهکده ی خود گیریم
ما را در شهر جایی نمانده
چون همه جا به خط قرمز نوشته اند ؛
عبور ممنوع !
حتی در خیابان اصلی شهر،
که به داد خانه می انجامد.
بره ی سپید
بچه ها نماز!
مرغ سحر می خواند
و خروس همسایه برای بار سوم :
قو قو قو قو... قو قو قو قو ...
برخیز برادر !
حاج آغا داد می زند :
حی علی الصلاح ! حی علی الصلاح !
پاشو پسرم !
وقت فضیلت گذشت
آخرین بره ی سپید شب
جا مانده از رمه ی سپید جامگان
هنوز در افق باقیست.
پسرک بلند شو!
در گرگ و میش سحر
بره ی سپید را
گرگ صبح ربود
سِکها از درمسال بر می گردند
و عروسان کوه آسمایی
چادر طلایی پوشیده اند
نماز فوت شد.
در مجموع آثار توشتاری دکتر سید علی موسوی را در بر دارد.